.

Að öllum lík­indum er Heklugosið 1104 fyrsta gos Heklu eftir land­nám. — það var heldur ekk­ert smágos. 2,5 rúm­kíló­metrar af súrri gjósku komu upp úr fjall­inu í þeytigosi.  Tjón varð gíf­ur­legt.  Þjórsár­dalur lagð­ist í eyði að mestu.   Gjósku­lög frá þessu gosi er að finna víða um land. Vet­ur­inn 1105 var kall­aður “sandfallsvetur”.

Það er til­hneyg­ing  meg­in­eld­stöðva að eftir því sem gos­hlé er lengra, því kröft­ugri verða gosin eftir slík hlé.  Gosið 1104 skap­aði Heklu vafa­sama heims­frægð og á miðöldum var fjallið gjarnan nefnt eitt af hliðum hel­vítis.  Þetta gos er í hópi stórra súrra gjóskugosa sem verða með reglu­legu milli­bili í Heklu– en alltaf af því að talið er, eftir löng gos­hlé.  þó það hafi verið mjög öflugt þá kemst það ekki í hálf­kvisti við stóru for­sögu­legu gosin í fjall­inu.  Til allrar ham­ingju eru þessi gos þó sjald­gæf, á 1–3000 ára fresti eða svo.