Stór­gos sem gátu valdið miklu tjóni, haft áhrif á veð­ur­far og gert fleiri óskunda hafa orðið á Íslandi að jafn­aði tæp­lega einu sinni á öld.  Segja má að 20. öldin og það sem af er þess­ari, hafi aðeins verið sýn­is­horn af því sem hér getur gerst, jafn­vel þó við höfum nýlegt dæmi um eld­gos sem olli miklu tjóni, Heimaey 1973 þá var það í raun til­tölu­lega lítið gos.  Síð­asta stór­gosið varð í Öskju árið 1875.  það gos hafði víð­tækar afleið­ingar.  Vegna þess hóf­ust Amer­íku­ferð­irnar, þúsundir Íslend­inga sett­ust að í Kan­ada og Banda­ríkj­unum í kjöl­far þess­ara ham­fara sem lögð­ust sér­lega hart á Austfirðinga.

það eru fyrst og fremst stóru meg­in­eld­stöðv­arnar sem hafa valdið þessum stór­gosum en stundum með afbrigði­legri hegðun eins og gosum utan við eld­stöðv­arnar sjálfar.  Vatna­öldugosið og Veiði­vatnagosið eru bæði ættuð úr Bárð­ar­bungu í Vatna­jökli en þaðan hafa á 5–800 ára fresti orðið kviku­hlaup til suð­vest­urs og valdið miklum gosum á löngum gossprungum.  Sprungur sem opn­ast hafa við þessar aðstæður verða margra tuga kíló­metra langar.  Annað dæmi eru Skaft­áreldar.  Þeir eru ættaðir úr Grím­s­vatna­kerf­inu.  Þá er Kötlugosið 932 afbrigði­legt, sprunga opn­að­ist norður úr Kötlu og þá mynd­að­ist Eld­gjá en hún er um 50 km löng gossprunga.   Það gos er í dag talið hafa verið mun stærra en Skaft­áreldar hvað varðar magn gos­efna.  Ef svip­aðar ham­farir yrðu í Kötlu i dag þá hefði það gíf­ur­leg áhrif, ekki bara hér á landi heldur mundi það valda kóln­andi veð­ur­fari um allan heim.