Menn höfðu ýmis­legt þarfara að gera á fyrstu öldum Íslands­byggðar en að skrá niður eld­gos.  Rit­aðar heim­ildir eru því tak­mark­aðar nema í stærstu gosum og þeim sem urðu nálægt byggð.  Sem dæmi eru afskap­lega fáar heim­ildir um gos í Vatna­jökli þó vitað sé að þar gekk oft mikið á.

Á þessu tíma­bili er þó all­mikið um sann­kölluð stór­gos sem eru gerð skil ann­ars­staðar á síð­unni.  Má þar nefna Kötlu — Eld­gjár gosið 934,  mjög öflugt Heklugos 1104 og feikna­legt sprengigos í Öræfa­jökli 1362.  Þá var mikil virkni á Reykja­nesskaga á þessu tíma­bili.  Það er ljóst að það eru gos sem gætu valdið miklum usla í dag þó þau hafi ekki verið stór, þau voru ískyggi­lega nálægt byggð — og nú er mun þéttbýlla á Reykja­nesskag­anum en var á þessum tímum.