Síðan Skaft­áreldum lauk þá höfum við verið til­tölu­lega laus við stór og hættu­leg eld­gos ef und­an­skilið er Öskju­gosið 1875.  Gosið í Heimaey 1973 var þótt ótrú­legt sé fremur lítið en olli gíf­ur­legu tjóni vegna nálægðar við byggð.   Síð­ustu 210 ár ein­kenn­ast af mörgum minni­háttar gosum, fyrst og fremst í meg­in­eld­stöðvum en einnig vökn­uðu eldri kerfi til lífs­ins eins og Vest­manna­eyjar og Askja.  Reyndar er vitað um ein­hver minni­háttar gos í Öskju frá land­námi til 1875 en þá vaknar kerfið svo um munar.

Mikið af gosum eru skráð á Grím­svötn í Vatna­jökli.  Þau er virk­asta eld­stöð lands­ins og hafa verið það lengi þó lítið sé um heim­ildir frá fyrri öldum enda eld­stöðin víðs fjarri manna­byggðum.  20. öldin ein­kennd­ist í raun af minni­háttar “túristagosum” með fáum und­an­tekn­ingum.  Bæði árin 2010 og 2011 urðu hins­vegar öflugri gos i Eyja­fjalla­jökli og Grím­svötnum en þessar eld­stöðvar hafa verið þekktar fyrir.

Þá er athygl­is­verð breyt­ing á hegðun Heklu.  Í stað stórra gosa með 50–100 ára milli­bili virð­ist fjallið gjósa mun oftar en minni gosum.  Þannig hefur hún gosið nokkuð reglu­lega á um 10 ára fresti frá 1980.  Miðað við nýupp­tekna hegðun ætti hún að láta að sér kveða á allra næstu árum.